Het Schreihuisje als vrijhuisje

Ik ben geboren in 1938, ik ben dus 74 jaar en heb tot de leeftijd van 33 jaar in de Gorzen gewoond. Als kind speelden we op het hoofd, bouwden hutten, plukten bramen, keken naar de schepen en zwommen in de Maas. Later met vriendinnen zaten we in het Schreihuisje en praatten en zongen we met elkaar omdat het daar zo mooi klonk. Weer later, toen ik verkering kreeg met mijn (eerste) man, gebruikten we het schreihuisje als vrijhuisje. We zijn daar een keer betrapt door een agent. Ik kon van angst geen woord zeggen en dacht, ik hoop niet dat mijn ouders dit te weten komen. Wat die agent tegen ons zei durf ik maar gedeeltelijk te herhalen, n.l.: “Ze zijn nog niet droog achter hun oren maar n….. doen ze al.” Gelukkig ging hij weg zonder onze naam te hebben gevraagd. Ik ben tijden daar niet naar toe durven gaan. Later toen mijn kinderen geboren waren ging ik met ze naar de zandbak op het Hoofd, inmiddels was alles veranderd. Het was meer gecultiveerd, wel zaten er nog steeds oude mannen met elkaar te praten, ook mijn vader die toen nog leefde zat daarbij. Het was heel gezellig allemaal.
Zo zie je dus dat het schreihuisje niet alleen schrei-of schrijvershuisje was maar ook VRIJHUISJE.

Groeten van Franny Weeda

(Voor dit liefdevolle verhaal ontvangt mevr. Weeda binnenkort een linosnede van Michel Snoep.)